Wschód Piękna XII: Leszek Możdżer Solo / „Ludovica”: Grzech Piotrowski feat. Neco Novellas / Bratislava Hot Serenaders

Dwunasta edycja festiwalu „Wschód Piękna” jest kontynuacją idei, która od początku opiera się na promocji sztuki, muzycznej różnorodności oraz twórczej improwizacji.
Twórcą festiwalu jest kompozytor i saksofonista Grzech Piotrowski, rodowity Olsztynianin, który ponad dekadę temu zdecydował, że to właśnie region Warmii i Mazur, będzie centrum muzycznych wydarzeń. Uczestników festiwalu zapraszano m.in. do Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej w Olsztynie, Amfiteatru Miejskiego, w plenerach Skansenu w Olsztynku, a także na sceny budowane bezpośrednio na wodzie. Ta niezwykła sceneria pozwała połączyć doświadczenie muzyki z bliskością natury.
Program festiwalu obejmuje koncerty artystów reprezentujących jazz, muzykę etniczną, folkową i klasyczną. W ostatnich latach repertuar został poszerzony także o wybrane projekty z obszaru muzyki popularnej, przy zachowaniu najwyższych standardów artystycznych.
Festiwal gromadzi liczną publiczność – zarówno miłośników muzyki, jak i odbiorców poszukujących inspirujących doświadczeń kulturalnych. „Wschód Piękna” stał się rozpoznawalnym symbolem jakości oraz różnorodności artystycznej w regionie. Rangę wydarzenia potwierdzają liczne wyróżnienia, w tym: tytuł „Ikony Warmii i Mazur” (2018), Nagroda Prezydenta Olsztyna (2019), certyfikat „Produkt Warmia Mazury”.
📻
Leszek Możdżer – wybitny pianista, kompozytor i producent. Dokonał w polskim jazzie mentalnej i stylistycznej rewolucji, jaka nie stała się wcześniej udziałem żadnego innego jazzmana.
Ukończył Akademię Muzyczną w Gdańsku. W wieku dwudziestu lat zaczął grać jazz i bardzo szybko zdobył wysoką pozycję wśród polskich muzyków jazzowych. Wielokrotnie był wybierany Muzykiem Roku, Kompozytorem Roku i Pianistą Roku w corocznym plebiscycie „Jazz Forum Magazine”. Do tej pory nagrał ponad sto albumów z wieloma uznanymi artystami, takimi jak: Zbigniew Namysłowski, Tomasz Stańko, Pat Metheny, David Gilmour (ex-Pink Floyd), Michał Urbaniak, Lester Bowie, Billie Harper, Lars Danielsson, Phil Manzanera (Roxy Music), Adam Makowicz (album „Live at Carnegie Hall”), a także koncertował ze światowej sławy artystami, takimi jak Charles Fox, Tan Dun, Marcus Miller, Arthur Blythe, Archie Shepp, John Scofield, Bobby McFerrin i wieloma innymi. W 2012 roku był przewodniczącym jury Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego odbywającego się na Montreux Jazz Festival.
Jest dyrektorem artystycznym ENTER Enea Festiwalu odbywającego się w Poznaniu.
Jako sideman nagrał muzykę do kilkudziesięciu filmów (m.in. dla Jana AP Kaczmarka – nagrodzona Oscarem ścieżka dźwiękowa do „Finding Neverland” – Zbigniewa Preisnera, Daniela Blooma i innych). Napisał dwie opery, muzykę do dwudziestu sztuk teatralnych i baletów oraz muzykę do filmów, m.in „Ikar” w reż. Macieja Pieprzycy, „Granatowy Zeszyt” (o Witoldzie Lutosławskim) w reż. Nataszy Ziółkowskiej-Kurczuk, „Nienasycenie” w reż. Wiktora Grodeckiego, „My już byliśmy” w reż. Anety Kopacz.
Jest laureatem wielu nagród przyznawanych przez polskie instytucje narodowe, a także nagród rządowych. Jest bardzo aktywnym pianistą, koncertującym w kraju i za granicą. Ostatnio eksperymentuje z różnymi strojeniami i wykorzystuje je na scenie (strojenie dekafoniczne, 440 Hz kontra 432 Hz grane jednocześnie), co sprawia, że ​​jego muzyka jest bardziej abstrakcyjna, ale nadal zrozumiała. Nowy, poniekąd abstrakcyjny świat dźwiękowy Możdżera, choć wsparty jest solidną podbudową teoretyczną, nie dla wszystkich jest przystępny, ale jest na pewno jest otwarciem nowego rozdziału w polskiej muzyce improwizowanej.
Leszek Możdżer objawia się zatem jako twórca nowej stylistyki w muzyce jazzowej, gdzie brzmienie i klimat budowane są impresją oraz nastrojem i niepowtarzalnym autorskim stylem wykonawczym. Może właśnie dlatego pianista przyjmowany jest jako elokwentny twórca jazzu młodego pokolenia: wyrafinowana propozycja artystyczna, złożona z muzycznych fascynacji i odkryć Leszka Możdżera – najpopularniejszego dzisiaj muzyka jazzowego w Polsce.
📻
Grzech Piotrowski – za