Wieczór Konesera Wieczór Konesera
Zapraszamy na wyjątkowy wieczór z nowym cyklem koncertowym „Wieczór Konesera” w Filharmonii. To propozycja stworzona z myślą o melomanach, którzy cenią wybitne wykonania, kameralną atmosferę i bliski kontakt z muzyką. Gospodarzem wieczoru...
-
- Data
- środa, 18.11.2026
-
- Godzina
- 19:00
-
- Miejsce
- Filharmonia Warmińsko-Mazurska
-
- Adres
- Bartosza Głowackiego 1, 10-447 Olsztyn
-
- Miasto
- Olsztyn
-
- Kategoria
- Koncert
-
- Organizator
- Filharmonia Warmińsko-Mazurska
Opis wydarzenia
Zapraszamy na wyjątkowy wieczór z nowym cyklem koncertowym „Wieczór Konesera” w Filharmonii. To propozycja stworzona z myślą o melomanach, którzy cenią wybitne wykonania, kameralną atmosferę i bliski kontakt z muzyką. Gospodarzem wieczoru będzie ceniony wiolonczelista Paweł Panasiuk, który przeprowadzi Państwa przez tajniki prezentowanych dzieł, a jego słowny komentarz nada temu wydarzeniu niezwykły charakter.
Wykonawcy:
Program:
Ile razy zachwycali się Państwo szlachetnym, błyszczącym brzmieniem skrzypiec albo głębokim i namiętnym głosem wiolonczeli podczas solowych recitali? Zapewne wielokrotnie. A przecież obydwa te szlachetne instrumenty mają siostrę, dużo rzadziej eksponowaną jako instrument solowy, której brzmienie otwiera zupełnie nowe muzyczne horyzonty: altówka. Choć z niejasnych przyczyn stała się ona najczęstszym obiektem żartów w środowisku muzycznym*, warto odstawić je na bok i dać szansę tej, która najczęściej umyka uchu w zespołach. Muzyka XIX wieku obfituje wbrew pozorom w altówkowy repertuar wart poznania. Świadczą o tym utwory, które tego wieczoru usłyszymy w Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej.
Sonata g-moll op. 106 polsko-niemieckiego kompozytora Philipa Scharawenki to bardzo zgrabny przykład sonaty romantycznej o nietypowej formie. Część pierwsza o tajemniczym (i trafnym) tytule Fantasia to medytacyjne rozważania, po których następują dwie części szybkie, choć próżno szukać w nich typowych popisów wirtuozowskich. Cała Sonata utrzymana jest w zainicjowanym na początku spokojnym charakterze; dramatyzm nabudowuje się w miarę trwania utworu, swą kulminację osiągając w błyskotliwym i wartkim finale.
Druga Sonata, która zabrzmi tego wieczoru, wyszła spod pióra Johannesa Brahmsa. Był on gorliwym miłośnikiem muzyki kameralnej i pozostawił jej po sobie bardzo wiele. Sonaty z opusu 120 w oryginale przeznaczone były na klarnet, ale zostały przez kompozytora zaaranżowane także na altówkę. Dlaczego?
„Ciepłe, średnie tony altówki i klarnetu czynią z tych dwóch instrumentów naturalnych muzycznych sojuszników. Oba instrumenty są z natury kojące.(…) Istnieje duchowa więź między tymi dwoma instrumentami”**.
Co więcej, w opusie 120 znalazły się ostatnie dzieła kameralne Brahmsa — stąd obecna w nich duża doza dojrzałości, kontemplacji, pełnej wdzięku prostoty. „Z wiekiem jego muzyka stawała się coraz prostsza w fakturze, bardziej wdzięczna, refleksyjna i swobodna — zauważa Michael Parloff. —Termin «jesienny» jest niezmiennie stosowany do jego późnych utworów, a ten przymiotnik doskonale oddaje atmosferę Sonaty Es-dur na altówkę lub klarnet.”**
W klasyczną formę kompozytor wlał treść głęboką, acz spokojną, piękną i jednocześnie niekrzykliwą. W sam raz na jesienny wieczór…
…który zakończymy Fantazją, a w zasadzie Potpourri op. 94 Johannesa Nepomuka Hummla. Tak, tego samego, który był uznawany za jednego z najlepszych pianistów na świecie, i dokładnie ten sam, który wyznaczał trendy pianistyczne na początku XIX wieku. Wersja, którą usłyszymy na koncercie, to najbardziej rozpowszechniona wersja skrócona całego dzieła, które w swojej pierwotnej formie jest dużo dłuższe***. Wystarczy jednak do rozeznania się w charakterze dzieła: lekkim, wirtuozowskim, radosnym, o prostej fakturze, a do tego bardzo, bardzo uroczym. Czy może być lepsze zakończenie tego koncertu?!
Agnieszka Teodora Żabińska
* Oto przykład: Jak powstała altówka? Pijany lutnik założył struny na futerał od skrzypiec.
**https://www.parlancechamberconcerts.org/individual-program-notes/johannes-brahms-(1833-1897)/sonata-in-e-flat%2C-op.-120%2C-for-viola-and-piano (dostęp 26.09.2026 r.). Tłumaczenie własne.
***https://blog.henle.de/en/2018/09/03/hummels-potpourri-op-94/
Bilety w cenie:
Normalny – 60 zł Ulgowy – 40 zł Karta Seniora – 30 zł (do nabycia w kasie) Karta Dużej Rodziny – 40 zł (do nabycia w kasie)
Wykonawcy:
Program:
Ile razy zachwycali się Państwo szlachetnym, błyszczącym brzmieniem skrzypiec albo głębokim i namiętnym głosem wiolonczeli podczas solowych recitali? Zapewne wielokrotnie. A przecież obydwa te szlachetne instrumenty mają siostrę, dużo rzadziej eksponowaną jako instrument solowy, której brzmienie otwiera zupełnie nowe muzyczne horyzonty: altówka. Choć z niejasnych przyczyn stała się ona najczęstszym obiektem żartów w środowisku muzycznym*, warto odstawić je na bok i dać szansę tej, która najczęściej umyka uchu w zespołach. Muzyka XIX wieku obfituje wbrew pozorom w altówkowy repertuar wart poznania. Świadczą o tym utwory, które tego wieczoru usłyszymy w Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej.
Sonata g-moll op. 106 polsko-niemieckiego kompozytora Philipa Scharawenki to bardzo zgrabny przykład sonaty romantycznej o nietypowej formie. Część pierwsza o tajemniczym (i trafnym) tytule Fantasia to medytacyjne rozważania, po których następują dwie części szybkie, choć próżno szukać w nich typowych popisów wirtuozowskich. Cała Sonata utrzymana jest w zainicjowanym na początku spokojnym charakterze; dramatyzm nabudowuje się w miarę trwania utworu, swą kulminację osiągając w błyskotliwym i wartkim finale.
Druga Sonata, która zabrzmi tego wieczoru, wyszła spod pióra Johannesa Brahmsa. Był on gorliwym miłośnikiem muzyki kameralnej i pozostawił jej po sobie bardzo wiele. Sonaty z opusu 120 w oryginale przeznaczone były na klarnet, ale zostały przez kompozytora zaaranżowane także na altówkę. Dlaczego?
„Ciepłe, średnie tony altówki i klarnetu czynią z tych dwóch instrumentów naturalnych muzycznych sojuszników. Oba instrumenty są z natury kojące.(…) Istnieje duchowa więź między tymi dwoma instrumentami”**.
Co więcej, w opusie 120 znalazły się ostatnie dzieła kameralne Brahmsa — stąd obecna w nich duża doza dojrzałości, kontemplacji, pełnej wdzięku prostoty. „Z wiekiem jego muzyka stawała się coraz prostsza w fakturze, bardziej wdzięczna, refleksyjna i swobodna — zauważa Michael Parloff. —Termin «jesienny» jest niezmiennie stosowany do jego późnych utworów, a ten przymiotnik doskonale oddaje atmosferę Sonaty Es-dur na altówkę lub klarnet.”**
W klasyczną formę kompozytor wlał treść głęboką, acz spokojną, piękną i jednocześnie niekrzykliwą. W sam raz na jesienny wieczór…
…który zakończymy Fantazją, a w zasadzie Potpourri op. 94 Johannesa Nepomuka Hummla. Tak, tego samego, który był uznawany za jednego z najlepszych pianistów na świecie, i dokładnie ten sam, który wyznaczał trendy pianistyczne na początku XIX wieku. Wersja, którą usłyszymy na koncercie, to najbardziej rozpowszechniona wersja skrócona całego dzieła, które w swojej pierwotnej formie jest dużo dłuższe***. Wystarczy jednak do rozeznania się w charakterze dzieła: lekkim, wirtuozowskim, radosnym, o prostej fakturze, a do tego bardzo, bardzo uroczym. Czy może być lepsze zakończenie tego koncertu?!
Agnieszka Teodora Żabińska
* Oto przykład: Jak powstała altówka? Pijany lutnik założył struny na futerał od skrzypiec.
**https://www.parlancechamberconcerts.org/individual-program-notes/johannes-brahms-(1833-1897)/sonata-in-e-flat%2C-op.-120%2C-for-viola-and-piano (dostęp 26.09.2026 r.). Tłumaczenie własne.
***https://blog.henle.de/en/2018/09/03/hummels-potpourri-op-94/
Bilety w cenie:
Normalny – 60 zł Ulgowy – 40 zł Karta Seniora – 30 zł (do nabycia w kasie) Karta Dużej Rodziny – 40 zł (do nabycia w kasie)
