Koncert jak z bajki

We wrześniu 1945 roku przybył do Elbląga przedwojenny aktor lwowski, Bronisław Romaniszyn. Z jego inicjatywy powstał aktorski zespół amatorski.10 listopada 1945 roku ukazały się pierwsze afisze teatralne w wolnym Elblągu oraz miała miejsce pierwsza premiera pt. “Chłopak z Solca” na scenie nieistniejącej już restauracji “Adria”. Zespół jako Teatr Miejski prezentował swoje programy i spektakle w Elblągu, ale także w Pasłęku, Morągu, Tolkmicku i Malborku. Ta amatorsko- profesjonalna grupa zyskała sobie sympatię i wypracowała własna publiczność. Zawieszenie działalności nastąpiło wiosną 1950 roku, bowiem amatorzy nie wytrzymali konkurencji ze scena zawodową olsztyńskiego Teatru im. Stefana Jaracza, który wystawiał swe spektakle w Elblągu od jesieni 1949 roku.
Na inaugurację 26 września 1949 r. wystawiono “Pana Jowialskiego” Aleksandra Hrabiego Fredry w reżyserii Władysława Stomy, ze wspaniałą kreacją Ludwika Solskiego. Przedstawienie zrealizowano w sali gimnastycznej szkoły przy ulicy Agrykola, gdzie obecnie mieści się Gimnazjum nr 5. Teatr profesjonalny szybko zadomowił się w naszym mieście, z czasem otwierając stałą scenę filialną. Choć premiera i kolejne spektakle odbywały się w warunkach niemal spartańskich, publiczność elbląska przyjęła je entuzjastycznie, uznając otwarcie sceny zawodowej za nobilitację kulturalną miasta. Nad wyraz spontaniczne reakcje publiczności, owacje na stojąco i stuprocentowa frekwencja na widowni, dowodziły prawdziwego głodu sztuki scenicznej.
Momentem, który znacząco zaważył na rozwoju elbląskiej sceny i życia teatralnego w naszym mieście, było oddanie do użytku w dniu 18 czerwca 1966 roku nowej siedziby teatru w gmachu Elbląskiego Domu Kultury. Nowy obiekt teatralny dzięki swemu położeniu w centrum miasta, znakomitej funkcjonalności, estetyce i przestrzenności, w dużym stopniu przyciągał publiczność. Elbląska współpraca z olsztyńską sceną Teatru im. S. Jaracza wnosił nowe jakości artystyczne w życie miasta.
Rozbrat Olsztyna z Elblągiem nastąpił w wyniku inicjatyw samego zespołu olsztyńskiego Teatru im. S. Jaracza Olsztyn-Elbląg. Decyzja ta zbiegła się z wprowadzeniem nowego podziału administracyjnego w kraju, który przyniósł Elblągowi status miasta wojewódzkiego. Władze miasta wiosną 1975 roku wystąpiły do władz wojewódzkich w Gdańsku z wnioskiem o powołanie w Elblągu samodzielnego przedsiębiorstwa pod nazwą Teatr Dramatyczny. Decyzję o powołaniu teatru podpisał wojewoda gdański 28 maja 1975 roku, a więc nieomal w przeddzień powstania województwa elbląskiego.
Pierwszym dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru Dramatycznego w Elblągu został Jacek Gruca (od 1975 r.) zaś stanowisko jego zastępcy przyjął Henryk Majcherek. Najważniejszym zadaniem pierwszego kierownictwa teatru było skompletowanie zespołu aktorskiego i technicznego. Jesień 1975 r. więc upłynęła na organizowaniu zespołu teatru, jednakże w tym okresie teatr działał. Pierwszym przedstawieniem nowego zespołu, ale jeszcze z kilkoma aktorami „z zewnątrz”, były “Damy i Huzary” Aleksandra hrabiego Fredry, wystawione w dniu Międzynarodowego Dania Teatru 27 marca 1976 roku. Oficjalne otwarcie Teatru Dramatycznego w Elblągu odbyło się 13 listopada 1976 roku, uświetnione premierą spektaklu “Balladyna” Juliusza Słowackiego w reżyserii Jacka Grucy.
6 grudnia 2007 nastąpiło uroczyste nadanie imienia i zmiana nazwy Teatru. Pomysłodawcą całego przedsięwzięcia był Dyrektor Mirosław Siedler. Patronem Teatru został aktor, reżyser i pedagog Aleksander Sewruk, wieloletni dyrektor Teatru im. S. Jaracza Olsztyn – Elbląg, zasłużony dla elbląskiego życia teatralnego, a dotychczasowy Teatr Dramatyczny zmienił nazwę na Teatr im. Aleksandra Sewruka w Elblągu. Uroczystość uświetniła premiera “Opowieści wigilijnej” Charlesa Dickensa w reżyserii Czesława Sieńko.
W trzeciej dekadzie marca 1985 roku odbyła się 1. Elbląska Wiosna Teatralna – wydarzenie artystyczne o zasięgu ogólnopolskim, którego organizacją zajął się dyrek